Ο ρόλος της δισκέτας

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως τα προγράμματα εκείνη την εποχή φορτώνονταν στον υπολογιστή μέσα από τη συνεχόμενη εναλλαγή δισκετών. Λίγα συστήματα υποστήριζαν σκληρό δίσκο. Στους περισσότερους υπολογιστές θα έπρεπε να τοποθετείς κάποια δισκέτα για να φορτώσεις το λειτουργικό σύστημα και κάποια άλλη δισκέτα για την εφαρμογή που σε ενδιαφέρει. Δεν είναι μάλιστα περίεργο μια εφαρμογή προκειμένου να τρέξει να πρέπει ο χρήστης να εναλλάσσει αρκετές δισκέτες. Για παράδειγμα αν κάποιος έπαιζε κάποιο παιχνίδι με αρκετά KB χωρητικότητας, οι πίστες ήταν μοιρασμένες σε δισκέτες και η μετάβαση στα προχωρημένα επίπεδα συνοδευόταν και από την αντίστοιχο βάλε - βγάλε των δισκετών.

Τα πρότυπα της δεκαετίας ήταν οι δισκέτες 5 και 1/4 ιντσών με μέγιστη χωρητικότητα τα 720 KB και οι δισκέτες 3 1/2 ιντσών με χωρητικότητα 1.4 Μb. Η χωρητικότητα όμως των παραπάνω δισκετών ήταν αρκετά μικρότερη στις αρχές της δεκαετίας. Για παράδειγμα η δισκέτα του Macintosh το 1984 είχε χωρητικότητα μόλις 400 KB που ήταν μεγαλύτερη όμως από τη δισκέτα του IBM PC XT που είχε χωρητικότητα 360 KB.

Αξίζει να γίνει αναφορά και στις μαγνητικές ψηφιακές κασέτες των αρχών του 80. Οι κασέτες δούλευαν σειριακά και με πολύ αργές ταχύτητες. Για να φορτωθεί ένα πρόγραμμα θα έπρεπε η ταινία της κασέτας να γυρίσει στην αρχή της και μετά να αρχίσει να διαβάζει όλο το κομμάτι της ταινίας που είχε το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Η όλη διαδικασία πολλές φορές χρειαζόταν αρκετά λεπτά για να φορτώσει κάποιο παιχνίδι ή εφαρμογή.